New Page 1

سی نت | سینما شبکه

پرونده ویژه سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر

سایت سی نت

صفحه اول - اخبار - فیلم ها - نقد و یادداشت - ویدئو - هنرمندان - جدول فروش - نویسنده ها - جدول ارزشگذاری نویسندگان

پرسش و پاسخ   |  درباره ما   |   تماس با ما   |   تبلیغات  |   پیشخوان نشریات (جدید)

انتخاب رنگ پس زمینه صفحه:  Back-White Back-Orange Back-Green Back-Brown Back-Blue Back-Gray Back-Blue Back-Yellow

جستجوی      در    

جدیدترین مطالب

arrow  رقابت تنگاتنگ «سرخپوست» و «متری شیش و نیم» / بهترین های سینمای ایران در سال 1398 به انتخاب 20 نویسنده و منتقد سایت سی نت معرفی شدند

arrow  «شبی که ماه کامل شد» با ده نامزدی در صدر / نامزدهای بهترین های سینمای ایران در سال 1398 به انتخاب نویسندگان سی نت معرفی شدند

arrow  مالک «پردیس کورش» پرفروش ترین سینمای کشور:‌ اکوسیستم اکران سینماها قطعا تا اردیبهشت به هم می‌ریزد

arrow  پرویز پرستویی: از پُستم درباره شهید سلیمانی دفاع کردم

arrow  پوران درخشنده:‌ دو سال تمام عمر من برای دریافت پروانه ساخت «هیس پسرها فریاد نمی‌زنند» هدر رفت/ این بار کرونا تولید فیلم را متوقف کرد

arrow  «درخت گردو» و «مردن در آب مطهر» پروانه نمایش گرفتند

arrow  پروژه سینمایی رضا میرکریمی درباره شهید همت چرا به سرانجام نرسید؟

arrow  تهیه کننده فیلم توقیفی عبدالرضا کاهانی: آقای وزیر! «ارادتمند نازنین بهاره تینا» را با قیمت چهار سال پیش واگذار خواهم کرد

arrow  زنگ خطر برای سینماهای کشور: اکران نوروز 99 روی هوا / برای سومین هفته متوالی تمامی سینماهای کشور تا 22 اسفندماه تعطیل شدند

arrow  خسارت 2 میلیارد تومانی به سالن های تئاتر تهران

 

پربیننده ترین  مطالب هفته اخیر

  New Page 1 New Page 1

فروش فیلم های روی پرده

:: به تومان ::

>> جدول کامل  -  فروش سال 1398

New Page 1 New Page 1

تولیدات جدید

پسرکشی

پسرکشی (محمدهادی کریمی)

بازیگران: ژاله صامتی، آرمان درویش، بهاره کیان افشار، نسیم ادبی، فرخ نعمتی، گلوریا هاردی، صحرا اسداللهی، زینب قادری، لیلا اوتادی، لیلا زارع با معرفی شهناز نصرتی و سهیل قاصدی

شین

شین (میثم کزازی)

بازیگران: جمشید هاشم پور، شهاب حسینی، محمود پاک نیت، غزاله نظر، آتش تقی پور و فاطمه شکری

لباس شخصی

لباس شخصی (امیرعباس ربیعی)

بازیگران: مهدی نصرتی، توماج دانش بهزادی، مجید پتکی، میلاد افواج، عماد درویشی، مهیار شاپوری، احمد لشینی، شهاب بهرامی، روزبه رئوفی، کیوان محمود نژاد، نجلا نظریان و ماه‌منیر بیطاری

ریست (تعارض)

ریست (تعارض) (محمدرضا لطفی)

بازیگران: رضا بهبودی، سودابه بیضایی، محمد صدیقی مهر، پریسا محمدی، حامد رحیمی نصر و رقیه افشین پور

دشمنان

دشمنان (علی درخشنده)

بازیگران: رویا افشار، ندا جبرئیلی، مسعود دلخواه، قربان نجفی، علی بی غم، سینوهه دانشمند، توران یاقوتی و سعید آرمند و...

پدران

پدران (سالم صلواتی)

بازیگران: علیرضا ثانی‌فر، هدایت هاشمی، گلاره عباسی، مهشید ناصری، کیوان پرمر، مهدخت مولایی، نوید لایقی، سارینا ترقی، یوسف یزدانی، مرتضی خانجانی، شیدا مودب، سعید پورشعبانی و سعید باغبان

مردن در آب مطهر

مردن در آب مطهر (نوید محمودی)

بازیگران: علی شادمان، ندا جبرائیلی، متین حیدرنیا ، صدف عسگری، سوگل خلیق، علی‌رضا آرا، امیررضا رنجبران، خیام وقار، پیمان مقدمی، مهتاب جعفری، فرید اسحاقی، فاطمه شکری، محیا رضایی، فاطمه میرزایی و علی‌رضا مهران

قصیده گاو سفید

قصیده گاو سفید (بهتاش صناعی ها)

بازیگران: مریم مقدم، علیرضا ثانی‌فر، آوین پوررئوفی، پوریا رحیمی‌سام و لیلی فرهادپور، فرید قبادی، سوده ازقندی، امیر شریعت، ماهور احمدی، محمد حیدری، زهرا پرهون، ابراهیم گله دارزاده، سمیه برجی، مهدی پیله‌وری، ماندانا معزی پور، سمکو روشنی، ساچلی تاجبخش

سینما شهر قصه

سینما شهر قصه (کیوان علیمحمدی، علی اکبر حیدری)

بازیگران: حامد کمیلی، بابک کریمی، آناهیتا درگاهی، فرخ‌ نعمتی، حمیدرضا پگاه، علی اوجی و با هنرمندی جمشید مشایخی و هدیه تهرانی

سه کام حبس

سه کام حبس (سامان سالور)

بازیگران: محسن تنابنده، پریناز ایزدیار، سمیرا حسن‌پور، متین ستوده، محمود نظرعلیان، یداله شادمانی، محمد اشکان فر، علیرضا مهران

>>  مشاهده لیست کامل تولیدات جدید

سینما شبکه (سی نت)  >> اخبار و مطالب  >> مشاهده متن اخبار

قحطیِ ژانر در میان فراوانیِ استعدادها! / یادداشت محمدحسین سیفی پیرامون عدم تنوع ژانر در سینمای ایران

:: 11 آبان 1398  ::

باران کوثری در نمایی از فیلم

باران کوثری در نمایی از فیلم "خوابگاه دختران"

 

سینما شبکه (سی نت): اساسا «ژانر» در سینما یک پدیده آمریکایی است. چرا که ژانر هایی مانند «وسترن» یا «نوآر» اختراع آمریکایی ها و متعلق به جهانی است که آن ها تجربه کرده اند. وقتی هم که می خواهیم ژانر ها را مطالعه کنیم، به طور مشخص درباره سینمای کلاسیک و بعد از کلاسیک آمریکا صحبت می شود و اکثر نمونه هایی که با آن مواجه می شویم، متعلق به هالیوود و آمریکاست. معدود کشورهای دارای صنعت سینما کمتر از تعداد انگشتان یک دست وجود دارند که در تاریخ شان تمامی ژانر ها را در خود جای بدهند. اما خب آیا باید به خاطر ناتوانی در ساخت با کیفیتِ ژانرهایی مانند «وسترن» یا... به کل مقوله ژانر را کنار گذاشت؟

معلوم است که خیر. هیچ نقطه ای از این دنیا هم ساخت آثاری از جنس «تریلر»، «اکشن»، «جنایی»، «فانتزی» و... را کنار نگذاشته اند و توی سبد سینمایی اکثر کشورهایی که در سینما حرفی برای گفتن دارند، در سال حداقل یک نمونه از آثار این چنینی دیده می شود. فرانسوی ها شاید وسترن نسازند اما حداقل تریلرها و جنایی های خوبی می سازند. هندی ها قطعا «نوآر» بلد نیستند بسازند اما توی ساختن آثار «موزیکال» ید طولایی دارند. به هرحال درست است که هالیوود تنها از پس ساخت تمامی ژانر ها بر می آید اما هیچ کشوری جهان ژانریک را دو دستی تقدیم سینمای آمریکا نکرده است؛ البته اگر کشور عزیزمان را فاکتور بگیریم!

سینمای ایران با اینکه سینمای «منفعل»ای نیست و حداقل چرخه تولید آن بسیار خوب و بی وقفه کار می کند، اما بسیار سینمای یکنواختی شده است. یکنواخت بدین معنا که هیچ مخاطبی برای «به وجد آمدن» و یک «تجربه جدید» و یا حداقل تماشای یک فیلم «ژانریک» از گیشه سینما بلیت نمی خرد بلکه فقط به سینما می رود تا حداقل یک ملودرام سر و ته دار تماشا کند یا دو ساعت یک کمدی خوب ببیند تا حالش خوب شود. که متاسفانه در همین امر هم سینمای ایران ناموفق است؛ بخش قابل توجهی از تولیدات سینمای ایران را ملودرام های آپارتمانی و عاشقانه و اجتماعی و... تشکیل می دهند غافل از اینکه از میان این همه فیلم ملودرام در نهایت دو الی سه فیلم به درد بخور از داخلشان بیرون می آید! بخش دیگر تولیدات سینمای ایران هم معطوف به ژانر «کمدی» است. ژانری که اساسا در ایران بد فهمیده شده و به تبع آن بد هم ارائه می شود. از این رو آثار کمدی به درد بخور در طول یک سال با وجود شمار بالای آن، فراتر از یکی دو فیلم نمی رود.

این بدین معنی است که سینمای ایران اکثر دیگر ژانرها را کنار است و غالبا از آثار کمدی و ملودرامی تشکیل شده که کیفیت چندانی هم ندارند. قاعدتا رخ دادن چنین اتفاقی باید منجر به کیفیت بالای آثار کمدی و ملودرام می انجامید؛ چرا که وقتی سینمای یک کشوری خواسته یا ناخواسته ژانر های دیگر را کنار می گذارد، حداقل تمام انرژی تولیدش را باید صرف آن ژانرهایی که می سازد بکند اما ظاهرا چنین اتفاقی هم حتی نمی افتد و این یعنی مخاطب سینمای ایران نه می تواند بر اساس ذائقه اش بلیت بخرد و فیلم تماشا کند و نه می تواند آن غذایی هم که بقیه برایش انتخاب کرده اند و کیفیت بدی دارد را هضم کند.

سوال اینجاست که چرا ما در سال به زور می توانیم یک فیلم اکشن پیدا کنیم؟ باز خوب است که سالی یک اکشن به زور پیدا می شود وگرنه مخاطبان ژانر «ترسناک» همین یک فیلم را هم در سال ندارند! آیا آخرین فیلم ترسناک خوب ایرانی که دیده اید را به یاد دارید؟ اکشن چطور؟ فانتزی چطور؟ چرا این جنس از فیلم ها در سینمای ایران جایی ندارند؟ یعنی هیچکس پیدا نمی شود که فیلمنامه ای بر اساس قواعد ژانر اکشن یا ترسناک یا... بنویسد؟ من که بعید می دانم. مساله اینجاست که از کجا معلوم یک «نیروی پنهان» در سینمای ایران وجود داشته باشد که مانع خوانده و تولید شدن فیلمنامه هایی غیر از این دو ژانرِ کمدی و ملودرام می شود؟ توهم توطئه نداریم اما برایمان قابل هضم نیست که فیلمسازان ایرانی سمت ژانرهای دیگر نمی روند!

اینجا یک سوالی پیش می آید؛ آیا سینماگران ایرانی اصلا توانایی ساختن آثاری در دیگر ژانرها را دارند؟ املای نانوشته غلط ندارد اما اصلا هم بعید نیست که نداشته باشند؛ چرا که در طول این سال ها آن قدر خودشان را در آپارتمان و... حبس کرده اند که طبیعی است از یاد برده باشند. اما خب این هم مساله ای نیست که بخواهد مانع فیلمسازیِ ژانر شود. به هر حال بهترین اکشن سازان دنیا هم از شکم مادرشان بلد نبودند اکشن بسازند و پس از ساخت یکی دو نمونه توانستند از فیلم سوم قواعد بازی را یاد بگیرند و روی ریل «ژانر» حرکت کنند. اما در ایران فیلمسازان حتی جرات امتحان ژانرهای دیگر را هم به خود نمی دهند.

البته ناگفته نماند امثال «بهرام توکلی» دوربین هایشان را از فضای آپارتمانی فیلم هایی همچون «اینجا بدون من» و... خارج کردند و درام های جنگی با کیفیتی همچون «تنگه ابوقریب» یا درام ورزشی چشم گیری مثل «غلامرضا تختی» می سازند که اتفاقا هر دو فیلم خرج های بالایی برداشته اند اما نکته اینجاست که بالاخره یک نفر پیدا شد و چهار تا سکانس ورزشی درست درمان در سینمای ایران نشانمان داد. آن جنس جلوه های ویژه ای که در سال های اخیر با فیلم هایی همچون «تنگه ابوقریب» یا «مسخره باز» و... دیدیم را به جرات می توان گفت پیش از آن هیچ گاه ندیده بودیم. خوبی ساخته شدن چنین آثاری حداقل این بود که فهمیدیم آنقدر ها هم از تکنولوژی های روز سینمای دنیا پرت نیستیم.

آن قدر که سینماگران ایرانی کم به سمت ژانرهای دیگر سینما جز ملودرام و کمدی رفته اند که امروز مجبوریم برای ساخته شدن آثاری مثل «مسخره باز» از الفاظ ستایشگری همچون «جسارت» استفاده کنیم. سینمای ما آن قدر باید آثار این چنینی تولید می کرد که عنصر «جسارت» وارد بازی نشود و به خاطر رو به رو شدن ناگهانی مای مخاطب با این آثار در سینمای ایران غافلگر نشویم تا چند درجه اعتبار هم به خاطر اینکه بالاخره یک اثر تازه و متفاوت دیده ایم، بدهیم.

حال که دیگر قطعا متوجه شده ایم ظرفیت ساخت آثاری جز ملودرام و کمدی هم در سینمای ایران وجود دارد دیگر هیچ عذر و بهانه ای نباید دست سینماگران بدهیم. ما به عنوان مخاطب این سینما و به عنوان کسانی که دو ساعت از وقت و 20 هزار تومان از پولمان را صرف تماشای آثار ایرانی می کنیم، باید به طور جدی از سینماگران ژانرهایی که دوست داریم را مطالبه کنیم. تا کی می خواهیم برای خریدن بلیت یک فیلم، خودمان دست به «انتخاب» نزنیم و از میان آثار ترسناک و جنایی و اکشن و عاشقانه و... یکی را برنگزینیم؟

 

منبع: سینما شبکه (سی نت)

722 - احمد شاهوند

 

Header

پرونده های ویژه سی نت از دوره های برگزاری جشنواره فیلم فجر

 

::  نقل مطالب و عکس های اختصاصی سینما شبکه (سی نت) بدون ذکر منبع، نام نويسنده و نام عکاس ممنوع است  ::


صفحه اول  |   اخبار  |  فیلم ها  |   هنرمندان   |   نقد و یادداشت  |  نويسنده ها   |  ویدئو  |  پرسش و پاسخ   |  درباره ما    تماس با ما  |   جدول فروش   |   تبلیغات

 

Cinetmag.com Telegram


تقدیر از احمد شاهوند در اولین جشن رسانه های سینمایی  تقدیر شده در چهارمین جشنواره وب به عنوان بهترین سایت فیلم به انتخاب کاربران  تقدیر شده در جشنواره نشریه های اینترنتی

  كليه حقوق اين سايت براي سایت سی نت (cinetmag.com) محفوظ است.

Copyright © 2003 - 2019 Cinetmag.com All rights reserved


طراحی و اجرا: استودیو سی نت