Header

صفحه اول - اخبار - فیلم ها - نقد و یادداشت - ویدئو - هنرمندان - جدول فروش - نویسنده ها

پرسش و پاسخ   |  درباره ما   |   تماس با ما   |   تبلیغات  |   پیشخوان نشریات (جدید)

جدول ارزشگذاری نویسندگان بر فیلم های:

دهه نود (از سال 1390 تا کنون)

روی پرده  -  اکران 1397  -    اکران 1396  -   اکران 1395  -   اکران 1394  -  اکران 1393  -  اکران 1392  -  اکران 1391  -  اکران 1390

جشنواره 37 فیلم فجر - جشنواره 36 فیلم فجر - جشنواره 35 فیلم فجر - جشنواره 34 فیلم فجر - جشنواره 33 فیلم فجر - جشنواره 32 فیلم فجرجشنواره 31 فیلم فجر

جستجو (فیلم ها، هنرمندان، نویسنده ها)   

انتخاب رنگ پس زمینه صفحه: 

New Page 1
Cinetmag.com - Advertise

 

جدیدترین مطالب

  کارگردانیِ جاه طلبانه سوار بر فیلمنامه ای ساده انگارانه / نقد و بررسی امیررضا نوری پرتو از فیلم «متری شیش و نیم» / به بهانه رکوردزنی به عنوان پرفروش ترین فیلم غیرکمدی تاریخ سینمای ایران

  «درد و شکوه» آلمودوار صدرنشین جدول ارزشگذاری منتقدان کن 2019 تا پایان روز چهارم

  حذف زواید آثار قبلی برای آزاد کردن هیولا! / یادداشت کاربر سی نت برای سه قسمت نخست «هیولا»ی مهران مدیری

  فاطمه معتمدآریا رئیس هیئت مدیره انجمن صنفی بازیگران سینما شد

  زندگی مایکل شوماخر روایت می‌شود

  درجه‌بندی سنی هر فیلم روی بلیت سینما درج می شود

  «ماتریکس 4» ساخته می شود

  فیلمنامه نویس «مرد عنکبوتی» درگذشت

  برنده سه اسکار 2019 در فرهنگسرای ارسبان

  «روسی» امیرحسین ثقفی مجوز گرفت / «زهرمار» جواد رضویان در صف اکران

 

پربیننده ترین  مطالب هفته اخیر

 

سینما شبکه (سی نت)  >> اخبار و مطالب  >> مشاهده متن اخبار

نگاهی به فیلم "سیزده پنجاه و نه"

چند کیلو خرما برای یک فیلمساز

:: 19 بهمن 1389  ::

 

سینما شبکه (سی نت): فیلم سینمایی "سیزده 59" با توجه به نقاط ضعف و کاستی‌هایی که دارد، در کارنامه فیلمسازی سامان سالور گامی به عقب است.

نمی‌دانم که تقلید سکانس‌های مختلف فیلم‌های بسیار دیده شده خارجی بدون توجه به منطق روایی آن و بدون توجه به ساده‌ترین روابط علت و معلولی به چه معناست. نمی‌دانم. شاید برخی از فیلمسازان ما تصور می‌کنند تنها خودشان فیلم می‌بینند و صحنه‌های تقلید شده برای عموم مردمی که در این دوره و زمانه به سادگی به هر فیلمی دسترسی دارند شگفت‌آور و تازه خواهد بود.

هر چه که هست، به نظر می‌رسد نویسنده و کارگردان تصاویری در ذهن داشته‌اند و برای پیوند آن‌ها آسان‌ترین راه ممکن را برگزیده‌اند. مشکلات منطقی فیلم شگفت‌انگیز است، جلال بعد از بیست و اندی سال از کما بیرون می‌آید و در عرض یک هفته به جایی می‌رسد که به تنهایی از بیمارستان بیرون می‌زند! بیماری که همه پرسنل بیمارستان بیست و خرده‌ای سال است او را روی تخت دیده‌اند و به هوش آمدنش به قول خودشان یک پدیده! در علم پزشکی به شمار می‌رود و قطعا به هوش آمدنش برای همه باید موضوع جذابی باشد با آن شکل و شمایل و با آن وضع راه رفتن به سادگی از اطلاعات و حراست و ... بیمارستان عبور می‌کند.

آخر کدام عقل سلیمی می‌پذیرد که در عرض یک هفته او بتواند نه تنها از تخت و اتاق بلکه از بیمارستان هم با پای خودش بیرون بیاید! البته کارگردان معتقدند که چگونگی بیرون زدن او برایشان اهمیتی خاصی نداشته و قصد نداشتند حواشی را فدای متن کنند. اگر از این دید به ماجرا نگاه کنیم اشاره به هر چیزی به جز موضوع اصلی که در این فیلم رویارویی جلال با شرایط فعلی زندگی‌ است فرار از متن است. مثلا چرا باید برای بیدار شدن کسی از کمایی بیست و اندی ساله دلیلی حتی در حد معجزه تراشید؟ یا چرا باید جلال موقع بیدار شدن سخت حرف بزند؟ آیا سخت حرف زدن او زمان فیلم را به جای موضوع اصلی صرف حواشی نمی‌کند؟

استدلال عجیب کارگردان برای گریز از حداقل منطق می‌تواند بحث را به جاهایی باریکتر از این بکشاند. کدام دختری در طول تاریخ تا این حد شبیه مادرش بوده که با زدن یک فون تیره بر صورت ، پدرش او را را با مادر اشتباه بگیرد؟! اصلا مگر شناخت آدم‌ها تنها از راه دیدن چهره است؟ صدا چه می‌شود؟ دست‌ها؟ اندام... لحن حرف زدن، دایره لغات، خاطرات و شوخی‌های مشترک ... خلاصه کردن تمام این‌ها در یک فون تیره و حرف زدن باران با صدای بم حیرت انگیز است!

اگر هوشیاری جلال در ساعات اولیه به جایی نرسیده است که فرق دختر و همسرش را بفهمد، چطور خودش باران را با اسم بهار مخاطب قرار می‌دهد؟ و وقتی تا آن اندازه هوشیار است که از بیمارستان بیرون بزند چطور هنوز خیال می‌کند باران همسر اوست؟

فیلمساز حتی آنقدر احترام مخاطب را را نگه نمی‌دارد که در سکانس وضو گرفتن، دست کم از زاویه‌ای جلال و باران را نشان دهد که مشخص نشود به علت نامحرم بودن، باران دستش را به جای کشیدن روی صورت جلال، بالای صورت جلال حرکت می‌دهد و تنها به فلو کردن این تصویر بسنده می‌کند!

جلال در خیابان راه می‌افتد و این که چطور راهش را پیدا می‌کند هم احتمالا جزء حواشی است و فیلمساز قصد پرداختن به آن را نداشته و به قهوه خانه دوستش می‌رود، انگار حتی حیرت لحظه به لحظه او از برخورد با تغییرات شهر و مردم و ماشین‌ها و کلا فضای زندگی هم جزء حواشی به شمار می‌آمده و فیلمساز ترجیح داده به آن نپردازد.

جالب این جاست که ناگهان متوجه می‌شویم او از همه چیز با خبر شده و در قهوه‌خانه نشسته و بدون هیچ واکنش خاصی مشغول گپ زدن است و آنقدر معقول به نظر می‌رسد و آنقدر با همه چیز کنار آمده که همرزم پیشین‌اش را نصیحت می‌کند که دست از اعتیاد بردارد و سر به راه شود! بعد، ناگهان او را می‌بینیم که لبه پرتگاهی به قصد انتخاب بین مرگ و زندگی ایستاده است و قصد ندارد سر برگرداند و به دیگران نگاه کند! اتفاقات کلافه کننده فیلم به همین جا ختم نمی‌شوند و نوشتن آن مثنوی هفتاد من کاغذ است.

در طول سال فیلم‌های این چنینی بسیار ساخته می‌شوند، اما ساخته شدن این فیلم به دست کارگردان "چند کیلو خرما برای مراسم تدفین" است که مخاطب را افسرده و حتی ناامید می‌کند. تنها می‌توانیم آرزو کنیم که این فیلم تعیین کننده مسیری تازه و اسفبار در کارنامه فیلمسازی سامان سالور نباشد.

 

منبع: خبرگزاری مهر

1753 -  

...............................................

  اثر مرتبط:

سیزده پنجاه و نه - Sizdah Panjaho noh        >> مشاهده اطلاعات کامل

Header

::  نقل مطالب و عکس های اختصاصی سی نت بدون ذکر منبع، نام نويسنده و نام عکاس ممنوع است  ::


صفحه اول  |   اخبار  |  فیلم ها  |   هنرمندان   |   نقد و یادداشت  |  نويسنده ها   |  ویدئو  |  پرسش و پاسخ   |  درباره ما    تماس با ما  |   جدول فروش   |   تبلیغات

 

.......................................................................................................................................................................

 

  كليه حقوق اين سايت براي سایت سی نت (cinetmag.com) محفوظ است.

Copyright © 2002 - 2013 Cinetmag.com All rights reserved


طراحی و اجرا: استودیو سی نت