CINETMAG.com - كاش ... - نگاهي به "دايره زنگي"

همه‌چيز بستگي دارد به اين‌كه با چه سطح توقعي به ديدن اين فيلم رفته باشيم. به عنوان فيلم اول كارگردانش فيلم بدي نيست (بخت‌آور پيش‌تر در سريال من يك مستاجرم استعداد خودش را تا حدي نشان داده بود)، به عنوان فيلم‌نامه‌اي از اصغر فرهادي چندان رضايت‌بخش نيست (در جاه‌طلبانه بودن فيلم‌نامه شكي نيست)، به عنوان فيلمي كمدي آن‌قدر خنده‌دار نيست (سالن‌ها پر است ولي در سانسي كه من بودم همه به لبخند قناعت مي‌كردند)، و به عنوان فيلمي اجتماعي با بقيۀ فيلم‌هاي پرفروش تفاوت‌هاي قابل توجهي دارد و ابداً ساده‌انگارانه نيست (كافي‌ست به تصويري توجه كنيد كه از نيروي انتظامي ارائه مي‌دهد). برخي شخصيت‌ها تقريباً بلاتكليف‌اند (يك نمونه اكرم محمدي) [بگذريم كه شايد شايعۀ كوتاه‌شدنِ دقايقي از فيلم در اين قضيه دخيل باشد]. فيلم‌برداري پورصمدي به‌طرز غافلگيركننده‌اي ضعيف است (نمونه: صحنۀ تعقيب قوطي آدامس در جوي آب و آن تكان‌هاي غيرقابل توجيه!)؛ اتالوناژ نيز به‌قدري اشكال دارد كه هر صحنۀ فيلم تقريباً به يك رنگ است! بازي‌ها عموماً تلويزيوني‌ (به معني پرتاكيد و با ميميكِ كنترل‌نشده) است؛ مديري و شريفي‌نيا همان چيزي را ارائه مي‌دهند كه از آن‌ها انتظار مي‌رود (اين بهترين چيزي‌ست كه مي‌توانم راجع به‌شان بگويم!)؛ گوهر خيرانديش كم مانده در چنين نقشي كليشه شود؛ در عوض بازي اميد روحاني (گرچه برخي آن را نپسنديده‌اند) به‌نظرم انرژي خوبي دارد، به‌خصوص در صحنه‌هاي پرتنش (نكتۀ خوب بازي او اين است كه جدي بازي مي‌كند).

اما برجسته‌ترين ويژگي فيلم بازي باران كوثري‌ست. باران اين فرصت را به فيلم (و فيلم‌نامه) مي‌دهد كه در فيلمي چنين پر از پرسوناژهاي تيپيك، شخصتي بسيار پيچيده و جذاب به وجود بياورد؛ دختري كه به همه دروغ مي‌گويد ولي صحنه به صحنه قضاوت ما را دربارۀ خودش تغيير مي‌دهد؛ هم در مقام يك دختر خياباني قابل باور است، و هم يك دختر خيابانيِ تيپيك نيست (در صحنۀ اتوبوس به‌شكل جذابي بليت اتوبوس دختربچه را نمي‌گيرد)؛ هم معصوم است، هم عشوه‌گر، و كاملاً متفاوت از تصويري‌ست كه در "صاحب‌دلان" و "خون‌بازي" از او ديده بوديم. وقتي نقش‌هاي مختلف او را در اين سال‌ها (هم در فيلم‌ها و هم در صحنۀ تئاتر) كنار هم قرار مي‌دهيم، مطمئن مي‌شويم كه او يك پديدۀ جالب توجه است. حتي اضافه‌شدنِ آن ديالوگ تحميلي در صحنۀ پاياني (در صحنۀ اتاق كنترل ترافيك) از سوي مميزي نيز نمي‌تواند تصوير جذاب باران را كه پس از اين همه كارهاي (به‌لحاظ اخلاقِ رسمي) بد، توي اتوبوس مي‌نشيند كنار پنجره و به بيرون زل مي‌زند پاك كند. احساسات پيچيده‌اي كه در چهرۀ او هست با تصوير عموماً تيپيكِ فيلم در تعارض است.

كاش فيلم مي‌توانست بيش از يك شخصيتِ جذاب و پيچيده ارائه دهد؛ كاش فيلم خودش را اين‌جور در ژانر كميك زنداني نمي‌كرد؛ كاش ...

منبع: وب لاگ "هفت و نيم"

1363

...............................................

لينک مرتبط :

دایره زنگی - Dayerey-e Zangi >> مشاهده اطلاعات کامل

................................................

شما هم برای این مقاله یادداشت بنویسید:

یادداشت شما پس از تایید، ظرف 12 ساعت آینده در این قسمت به نمایش در می آید.

* نام و نام خانوادگی
پست الکترونیک
وب سایت شخصی	http://
* متن یادداشت

نظرات مربوط به مطلب « كاش ... »

مجید رهبر	5 شهريور 1387
No. 9820 من یه نفر از بازی باران کوثری خیلی خوشم اومد. مخصوصا فرار کردنش

سینا	13 تير 1387
No. 7039 خیلی خوب به بازی عالی باران کوثری اشاره کردید.

میتی	7 خرداد 1387
No. 6387 به نظر من معمولی بود.

طالب	7 خرداد 1387
No. 6386 اشتباه لغوی رو خوب میینید ولی آن همه نکته در فیلم را چطور ندیدید؟ در ضمن مفهوم درست بود (می گشت) مديريت: دوست عزیز، مقاله نوشته آقای مجید اسلامی است. نکته ها را با ایشان درمیان بگذارید.

طالب

7 خرداد 1387

No. 6374

بازی باران کوثری خیلی خوب بود و فیلم روی بازی او می گردید ولی از صابر ابر و خیراندیش و حیایی چرا خبری نیست؟ من هم مثل آقای سینا فیلم رو 3 بار دیدم و مردم لحظه به لحظه شاد بودند چطور بوده که در سانسهایی که شما رفته بودین هیچکس به خنده واداشته نشده عجیب است.

مديريت: دوست عزيز "مي گرديد" نه ... "مي چرخيد"

شهاب	1 خرداد 1387
No. 6256 من به اقای اسلامی توصیه می کنم یک بار دیگه با تمرکز کامل فیلم را ببینن مطمئنا نظرشون عوض می شه ...

سینا دانشجوی سینما

29 ارديبهشت 1387

No. 6193

خیلی نقد غیرمنصفانه ای است البته بیشتر کلی گویی است تا نقد. من خودم 5 بار فیلمو دیدم 2 بار سینما ازادی 3 بار سینماهای دیگه و هر بار به کرات سالن از خنده منفجر می شد معلوم نیست ایشون کدوم سالن در ایران تشریف برده بودن که این قدر تماشاگرانش همه یخ و وارفته بودن که در مقابل طنزی چنین قوی فقط لبخند می زدنند! بازی ها همه عالی و یکدست بود و هیچ اغراقی در بازی ها دیده نمی شد و بی انصافیست که از باران نام ببریم ولی اسمی از صابر ابر و شخصیتش در فیلم و امید روحانی که فوق العاده بود نبریم. نمی دانم چرا منتقدین فکر می کنن اگر فقط از فیلم های کند و کشدار و خسته کننده تعریف کنن ادم های روشنفکری به نظر می آن. کاش کمی این دوستان از پیشکسوتان خودشون مثل جمشید ارجمند یاد می گرفتن که چقدر زیبا از این فیلم تعریف کرده بود.