بر او ببخشایید...

شش سال گذشت ... و حکایت من و سی نت

 نوشتن مطلبی که مطمئن هستی، متن خوبی نخواهد شد و به دلیل خستگی ناشی از کار با خودت عهد بسته ای تا مدتی دست به قلم نبری که فقط مجال فکر کردن داشته باشی و حالا قرار است برای عزیزی یادداشتی بنویسم که با هم بزرگ شدیم کار سخت و ملال آوری است که از عهده توانم خارج است و لکنت ناشی از قلم ام را ببخشایید.اما من باید چیزی بنویسم. برای سی نت.

من و سی نت. که وقتی آمدم سه ساله بود و الان شش ساله است و با هم بزرگ شدیم و دیگر الان شده جزوی از زندگی روزانه ام. زندگی ای که با همه فراز و نشیب هایش یک 12 ساعت پر از التهاب برای نوشتن است و آرام گرفتن با یک فنجان قهوه و پک های مدام به سیگار و نوشتن در زیر نور مهتابی تا سپیده صبح و شنیدن صدای مناجات پرنده ها که آنها اولین نفرهایی هستند که به خدا سلام می کنند و من آخرین نفری هستم که با خدا خداحافظی می کنم.

و حالا تنها دلخوشی ام می شود سایتی که صداقت از سر و رویش می بارد. عشق دارد و می داند وقتی که هیچی به غیر از خودمان نمی تواند این عشق را تحکیم ببخشد، پس با تمام فراز و نشیب هایش می ماند و می شود الانی که می بینید که نادیده گرفتن اش در سینمای ایران یعنی انکار یک انرژی خود خواسته که بی طلب برای دیگران طلب عشق می کند. برای به ثمر رسیدن این عشق می نشینیم و ساعت ها حرف می زنیم. در بالکن کافه خانه هنرمندان و بی آنکه بفهمیم شب است یا روز برای بهتر شدن اش، برای ضیافت های آینده اش و برای آرامش سینما فکر می کنیم و الان تازه می فهمم استقبال از وبلاگ ها حاصل همین تجربه ها و بحث کردن ها و گفتن ها و شنیدن ها است.

در دو روز متفاوت دو اتفاق سه دقیقه ای برایم افتاد. اینکه برای اولین بار بنشینی در یک ماشین با یازده سرنشین و دست همه آنها یکی از ماهنامه هایی باشد که مطلب و مصاحبه اخیر ات درون اش چاپ شده و دقیقا بر گمنام بودن و در عین حال بی نام نبودن ات احساس غرور بکنی.
و درست در ساعاتی دیگر که در عوالم خودت راه می روی و به بایدها و نبایدها فکر می کنی 5 تا دختر و پسر جوان حدودا 18 و یا 19 ساله جلو بیایند و به واسطه همین عکسی که این بالای وبلاگ هست با همدیگر شرط ببندند که این همان علی نعیمی است و بعضی ها بگویند نه و بعد که مطمئن شدند که حدسشان درست بوده بعضی هاشان تعریف کنند و بعضی هاشان دلگیر باشند و ....

آخ چه لذتی دارد این دو حس متفاوت در فاصله 2 ساعتی که برای من در یک روز اتفاق افتاد. لذت اش را وقتی که دارم می نویسم متوجه می شوم. اینکه اینترنت و دنیای مجازی اش خیلی بیش از یک نشریه چاپی مخاطب دارد و من و احمد و فرهاد و شیما و حامد و مسعود و سارا و وحید مسئولیم در برابر این همه نگاه.
گاها شعار دادن خوب است و خوبتر از آن اینکه بتوانی با این شعارهایت پز بدهی...

*****
باید چیزی می نوشتم که ادای دین بکنم به یک دوست سه ساله که فاصله تولد اش با تولد من دقیقا یک ماه است.
خیلی خیلی خوشحالم از اینکه بعد از شش سال آزمون و خطا الان دیگر هم مخاطب فهیم و عاقل به قدر کافی داریم و هم نویسنده های با شعور و با سوادی که می دانند چه می نویسند و چه بگویند.

فکر کنم این یک قطعه شعر از روان شاد فروغ فرخزاد نازنین برای بستن دفتر یک سال دیگر از مجله سینمایی- اینترنتی سی نت، بعد از این یادداشت بی سر و ته و کمی دل مشغولی های فکری ای که در سپیده دم صبح روز پنج شنبه در کشاکش یک روز خوب کاری دیگر ، تحریر شد پس دستک خوبی باشد بر مقدمه ای بی پایان برای یک دنیای بهتر.
دنیایی که برای همه ماست و می دانیم باید برای داشتن سهمی کوچک از آن تلاش کنیم و فکر کنیم و بنویسیم و بنویسیم و بنویسیم...

براو ببخشایید

بر او که گاه گاه

پیوند دردناک وجودش را

با آبهای راکد

و حفره های خالی از یاد می برد

و ابلهانه می پندارد که حق زیستن دارد

بر او ببخشایید

بر خشم بی تفاوت یک تصویر که آرزوی دور دست تحرک

در دیدگان کاغذیش آب می شود

بر او ببخشایید

بر او که در سراسر تابوتش

جریان سرخ ماه گذر دارد و

عطرهای منقلب شب خواب هزار ساله اندامش را

آشفته می کنند


بر او ببخشایید

بر او که از درون متلاشیست

اما هنوز پوست چشمانش از تصور ذرات نور می سوزد

و گیسوان بیهوده اش

نومید وار از نفوذ نفس های عشق می لرزد

ای ساکنان سرزمین ساده خوشبختی

ای همدمان پنجره های گشوده در باران

بر او ببخشایید


بر او ببخشایید زیرا که مسحور است

زیرا که ریشه های هستی بار آور شما

در خاک های غربت او نقب می زنند

و قلب زود باور او را

با ضربه های موذی حسرت

در کنج سینه اش متورم می سازند .

لينك  - شما هم بنويسيد (0) - 6 شهريور 1387

 به گلی اعتماد کنید ...

گلشیفته فراهانی و مجموعه ای از دروغ ها ...

 راست اش را بخواهید از همان اول اش هم تردید داشتم که درباره این موضوع چیزی بنویسم یا نه ... اساسا قلم ام در این مواقع فرمانبر عقل ام نیست و بیشتر احساساتم است که بر تمامی متن غلبه می کند... دلیل سکوت ام را هم بگذارید به پای نگذاشتن مته ی زیادی بر خش خاشی که اصلا لزوما اصل مطلب واقعا اینقدر مهم و تاثیر گذار نیست... معادله ی بسیار ساده ای است ... بازیگر جوان و خوش ذوق و هنرمند سینمای ایران در یک فیلم هالیوودی با یک خط داستان کاملا کوتاه و موافق جریانات سیاسی کشور؛ بازی کرده و بدون حساب سوسن تسلیمی و شهره آغداشلو، بعد از همایون ارشادی دومین لژیونر سینمای ایران به بازار پر زرق و برق هالیوود است. اما اینکه چرا اسم هالیوود اینقدر در ذهن عوام الناس ترسناک و بی شرمانه به نظر می آید معلول علت تبلیغات بسیار سوء و اشارات بسیار نا به جای وزارت مفخمه ارشاد است به لایه های ظاهری یک صنعت بزرگ فیلمسازی که بدون شک در تمام ادوار تاریخ سینما توانسته حتی در جزءجزء جریانات سیاسی دنیا تاثیر گذار باشد. گواه این تاثیر گذاری و سالم بودن اش هم برگزاری سالانه مراسم اسکار است که برندگان اش هم بدون شک افرادی هستند که فیلم های سالمی ساخته اند که مراقب تمام جریانات نیز بوده و نگذاشته اند نه سیخ بسوزد نه کباب... سینمای هالیوود دیگر سالهاست درونش خبری از سکس و جنایت های منقلب کننده نیست و اگر در دوره ای از زمان به این سمت و سو رفته قطعا در جهت پیدا کردن مسیر است که از بدیهی یات یافتن هدف برای پیشرفت است ... چیزی که هنوز در سینمای ایران حلقه مفقوده بسیاری از نارسایی ها است و نشانه هایش فیلم های دختر و پسری ای است با تم های خیانت و عشق های نا پایدار هنوز هم ادامه دارد... اسکار دو سال گذشته و برندگان اش مهر تایید این جملات است. مارتین اسکورسیزی و مردگان اش و برادران کوئن و پیرمردهایشان همگی نشان از یک نشاط و لطافت و تفکر در سینمای امروز هالیوود است.
اینها را نگفتم که توجیحی باشد بر تمام این شایعات گذشته. گفتم که ... یک معادله ساده است... رایدلی اسکات گوشه چشمی به سینمای ایران داشته و از گلشیفته فراهانی با تمام شرایط اش دعوت به همکاری کرده ... حال اینکه پشت پرده ساخت این فی